كشاورزي سنتي در خالدآباد

ساليان متمادي كشاورزان خالدآباد محصولاتي مانند گندم ، جو ، كرفس ، تنباكو ، خيار ، خيار چنبر ، گرمك آقاعلي عباسي ، هندوانه ، طالبي را كشت مي‌كردند و اين كشت‌ها چون سنتي بود بازده خوبي نداشت و اصولاً به اندازة مصرف خانواده كشت مي‌كردند و برداشت محصول نيز به صورت دستي انجام مي‌گرفت.

هر كشاورز در كنار محصولات ذكر شده ، باغي پر از ميوه داشت كه در اين باغ انواع و اقسام ميوه‌ها ازقبيل انار ، انگور ، انجير ، به ، بادام ، گردو ، زردآلو ، توت ، آلوچه (گوجه سبز) ، آلو زرد ، آلو سياه ، زالزالك يافت مي‌شد و از اين ميوه‌ها در طول سال استفاده مي‌كردند. انار ، خربزه ، انجير خشك ، بادام و گردو ، از ميوه‌ها و محصولاتي بودند كه در شب چِلِّه (شب يلدا) از آن استفاده مي‌كردند. هستة شيرين شدة زردآلو كه به آن پيشو (Pishoo) مي‌گفتند نيز استفاده مي‌شد. براي تازه نگهداشتن انگور تا شب يلدا انگور را در اتاقي به چوب يا داربستي آويزان مي‌كردند.

آبياري در گذشته بصورت سنتي بود و آب را بصورت كَرْتْ كَرْتْ تقسيم مي‌كردند و افراد زيادي درگير آن بودند نظير كشاورز ، ميرْاُوْ (ميرآب) كه مسئول كنترل و تقسيم آب بود و به علت نبود ساعت كاسه‌اي را كه كف آن يك سوراخ وجود داشت در داخل ديگي پر از آب مي‌گذاشتند و زمانيكه كاسه پر مي‌شد حدوداً يك ساعت حساب مي‌كردند و اگر چند بار اين عمل تكرار مي‌شد نشان دهندة ميزان آب مصرفي بود و به اين كاسه و ديگ پر آب آن سَرِه (Sareh) مي‌گفتند كه محل قرار داشتن اين ديگ و كاسه را كه افراد دور آن جمع مي‌شدند  پاسَرِه     (Pasareh) مي‌گفتند. در گذشته آب مورد نياز كشاورزي از قناتها تأمين مي‌شد كه 5 رشته قنات در خالدآباد به نامهاي قنات جنت‌آباد ، قنات خالدآباد ، قنات كريم‌آباد ، قنات حاجي‌آباد و قنات عسگريه وجود داشت و از اين تعداد هم اكنون يك رشته آن (قنات خالدآباد) جريان دارد.